ഞങ്ങള്‍ ഭാരതീയര്‍ ....

ഞങ്ങള്‍ ഭാരതീയര്‍
ഞങ്ങളെ കൊന്ന
കസബിനും
നീതി കൊടുത്തവര്‍

ഞങ്ങള്‍ ഭാരതീയര്‍
നിങ്ങളതിര്‍ത്തി
ലംഘിക്കുമ്പോഴും
സമാധാനം പേശുന്നവര്‍

ഞങ്ങള്‍ ഭാരതീയര്‍
കശാപ്പുകാരന്റെ
ദയ പോലും കാട്ടാതെ
നിങ്ങള്‍ തലയറുത്തവരുടെ
ഉടപ്പിറപ്പുകള്‍

ഞങ്ങള്‍ ഭാരതീയര്‍
നിങ്ങളെ വിളിച്ചെപ്പോഴും
ശക്തമായ്
പ്രതിഷേധമറിയിക്കുന്നവര്‍

വെട്ടിയെടുത്തേക്കുക
കുനിഞ്ഞ ഈ ശിരസ്സ്‌
ബലിക്കല്ലില്‍
നിങ്ങളുടെ വാളിനുന്നം
കണക്കെ വെച്ചിരിക്കുന്നു ഞാന്‍
ഒരു പ്രതിഷേധകുറിപ്പിന്റെ വിലയെ ഇതിനുള്ളൂ....

മുഹബ്ബത്ത്

എന്റെ മുഹബ്ബത്തിനെ ഖബറടക്കി
മൈലാഞ്ചി ചെടി വെച്ചതിനാലാവാം
നിന്റെ അധരത്തിനിത്രയും ചുവപ്പ്

നിന്റെ മുഹബ്ബത്തിന്റെ ചുവപ്പ്
ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ തന്നതിനാലാണ്
എന്റെ അധരവും ചുവന്നത്

എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ
അസ്ഥി തറയില്‍
മുടങ്ങാതെ നീ കൊളുത്തുന്ന
തിരിയാണെന്നെ ഇപ്പോഴും ഉരുക്കുന്നത്...

കാത്തിരിപ്പ്

മനസ്സ് ശൂന്യമാണ്
ചിന്തകള്‍ കനം വെച്ച്
നെറ്റിത്തടത്തില്‍
കേന്ദ്രീകരിച്ച വേദന

കുടലുകളില്‍ വിശപ്പിന്റെ വിളി
നാവ് രുചിയെ തിരസ്കരിക്കുന്നു
ക്ഷീണം കട്ടിലിലേക്ക്
നിദ്ര ഒളിച്ചു കളിക്കുന്നു
കണ്ണിമ ചിമ്മാത്ത കിനാക്കള്‍ക്ക്
കൂര്‍ത്ത പല്ലുകള്‍

നീണ്ടു വരുന്ന കുരുക്കുകള്‍
അഴിച്ചെടുക്കുന്നത്
നീണ്ട സൂചിമുന തുപ്പിയ മരുന്നുകളാത്രെ

കുരുക്കുന്നവനല്ലാതെ
അഴിക്കാനാവില്ലല്ലോ
അഴിയാ കുരുക്കുകള്‍

ഇന്നലെ കഴുത്ത് മുറുക്കിയത്
ഏലസ്സ് കെട്ടിയ ചരടുകൊണ്ട്
ചൊല്ലുന്ന ദൈവനാമം
തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങി വികൃതമായി
അവ പകര്‍ത്തി ശൂന്യത അകറ്റാനായെങ്കില്‍...

ഡിസംബര്‍...

ഒരേ പുഴയില്‍ പിന്നെ കുളിക്കാനാവില്ല
ഒരേ മഴ പിന്നെ നനയാനും
ഒരേ വെയില്‍ പിന്നെ കായാനും
ഒരേ വായു പിന്നെ ശ്വസിക്കാനും
ഒരേ പുലരിയില്‍ ഉണരാനും
ഒരേ രാത്രിയില്‍ മയങ്ങാനും
ഒരേ നിലാവില്‍ പിന്നെ അലിയാനുമാവില്ല ...

ഡിസംബര്‍,
നീയും എനിക്ക്
ഇന്നിന്റെ നഷ്ടം..
നിന്നെ ഇനി പുണരാനാവില്ല....

ശവകുടീരം...

ആ മധുരമാം
സ്മരണതന്‍
ശവകുടീരം
തിരികെ തന്നതിതെന്തെന്‍ പ്രണയമേ

മാത്രകള്‍ തോറും
പേറുന്നു ഞാനിന്നും
ചേതനയറ്റ നിന്‍
സ്മൃതി ശരീരം

ചെമ്പനീര്‍ നിറമോലും
മന്ദസ്മിതങ്ങളും
മോഹാഗ്നി വേവിച്ച
ശീല്‍ക്കാര ശബ്ദങ്ങളും
മൂകാന്തരീക്ഷം
ക്ഷണിച്ചിടുന്നു..
തിരികെ നീയണയില്ല
എന്ന സത്യത്തിലും
മിഥ്യ കാണാന്‍
കൊതിപ്പതുണ്ടിന്നു ഞാന്‍

കാലത്തിന്‍ പല്ലില്‍
ഞെരിഞ്ഞെത്ര
മഴ, വെയില്‍ ,മഞ്ഞു-
ടഞ്ഞു പോയീടിലും

എന്‍ സിരയിലായേറ്റിയ
പ്രണയാഗ്നിതന്‍ നാമ്പുകള്‍
നീറ്റി നീറ്റിയണക്കു-
വാനാവില്ലിനി

പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ട്

പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ടിനു പെറാന്‍

പെണ്ണിനെ

പോണ്ണന്മാര്

കത്തി വെയ്പിക്കുന്നു

പെറാനാവാതെ പെറുന്ന

പെണ്ണിന്റെ പള്ളയില്‍

പിള്ള മുരണ്ടൂ

ഒടുക്കത്തെ

പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ടേ പന്ത്രണ്ട്

പിച്ചി ചീന്തപ്പെടുന്ന കുരുന്നുകള്‍ക്ക്....

മകളേ...
നീയിവിടെ
പിറക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍

മകളേ,
നീയെന്റെ നെഞ്ചിന്‍
നെരിപ്പോടിലഗ്നിയായ്‌
എരിയാതിരുന്നെങ്കില്‍

മകളേ,
നീയെന്റെ കിനാവില്‍
ചോരവീഴ്ത്തി
ചുവപ്പിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍

മകളേ,
നീയെന്റെ സിരകളില്‍
നോവുപടര്ത്തി
തളര്‍ത്താതിരുന്നെങ്കില്‍

മകളേ നിനക്കായ് ,
കാണാത്ത കണ്ണടര്‍ത്തി ,
കേള്‍ക്കാത്ത കാതടച്ച്.
ശബ്ദിക്കാത്ത തൊണ്ടപൊട്ടി
മരിക്കട്ടെ ഞാന്‍.......

ഇതും ഒരു പേറ്....

ചിന്തകള്‍ ഗര്‍ഭം ധരിച്ച്
അവന്‍ നൊന്തു പെറ്റ കവിത
പട്ടുതുണിയില്‍ പോതുഞ്ഞു ''ബ്ലോഗില്‍ '' കിടത്തി..

കണ്ടിട്ടും കാണാതെ പോയീ ചിലര്‍
ഒന്ന് കണ്ടു മിണ്ടാതെ പോയീ ചിലര്‍
കണ്ടിഷ്ടം പറഞ്ഞു പോയീ ചിലര്‍
ഇഷ്ടത്തില്‍ മുഖസ്തുതിയോതീ ചിലര്‍
ഇവളച്ഛനെ പോലെയെന്ന് ചിലര്‍
ഇവളേതോ ജാരസന്തതിയെന്നു ചിലര്‍
മുന്പത്തെതിനെക്കാള്‍ നിറമുണ്ടെന്നു ചിലര്‍
അത്ര സൌന്ദര്യമില്ലെന്നു ചിലര്‍
പട്ടും വളയും കൊടുത്തു ചിലര്‍
കുത്ത് വാക്ക് പറഞ്ഞു ചിലര്‍


കിട്ടിയ ഇഷ്ടങ്ങളും, 

കേട്ട വാക്കുകളും 

അവനിലെ ചിന്തതന്‍ ബീജത്തിന് ചലനമായി 

ഹൃദയത്തില്‍ വളര്‍ത്തി തെരു തെരെ പെറാനവന്‍ പേനയെടുത്തു...

കണ്ണേ തുറക്കുക

കണ്ണേ തുറക്കുക

കണ്ണേ തുറക്കുക

മണ്ണിലീ മക്കള്‍ മരിക്കും മുന്‍പേ

മണ്ണും മലയും വിറക്കും മുന്‍പേ

മലകളില്‍ മഴ പടരും മുന്‍പേ

മലവെള്ള പാച്ചിലില്‍ ഒഴുകും മുന്‍പേ

ശിലയല്ലീ മനിതര്‍,

മജ്ജയും മാംസവും

ചോരയും ചിന്തയും

കൂടും കുടുംബവുമുള്ള മക്കള്‍

ഉത്തുന്ഗ ശൈലത്ത്തില്‍

അധികാര വര്‍ഗമേ

കണ്ണേ തുറക്കുക

കണ്ണീര്‍ തുടക്കുക

ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ വക്കില്‍ രക്ഷ തേടുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ നിവാസികള്‍ക്കായി...

മറുമലയാളി

മടിശ്ശീലകള്‍ കനം വെക്കുവാനായ്
മടിയാതെ ഉഴയ്ക്കുമീ മറുമലയാളി
നാട്ടിലെ പത്രാസു വെടിഞ്ഞോന്നുഴയ്ക്കുകില്‍
നാലുകെട്ടും കൊട്ടിലും വാല്യക്കാരും
ആട്ടു കട്ടിലും വില്ലീസ് വണ്ടിയും
മട്ടും ഭാവവും വെടിയാനുറച്ചാല്‍
കിട്ടും ഇതിലും ലാഭവും
മലയാള മണ്ണിന്റെ കുളിരും കുടുംബവും